What
Craft your own Digital Story (= a 3-5 minute video story using voice-over, photos and other images).

How
Step 1 (= workshop 1&2): Develop a story from or about your life
Step 2 (= workshop 3&4): Digitalize it
Step 3 (= optional): Present your Digital Story during a presentation night at Mezrab (March or April)

When
Sundays in February (6th, 13th, 20th, 27th)
Doors open at 14.00. Workshops start at 14.30 and end at 17.30

Where
Mezrab / Art Cage
Van Domselaerstraat 120, Amsterdam

For whom
-Bulgarians and Romanians
-non-Bulgarians and non-Romanians

Costs
Your dedication!

Storytelling, exhibitions, dance, music, film, documentary and more.

Platform Spartak is een platform voor iedereen die in Oost-Europa is geïnteresseerd.

Thank you everyone for a great evening!

Delicatessen
Bogdan maakt overheerlijke sarmale.

Digital Stories
De première van Maria’s film Uţa – een schets voor een portret en meer…

Documentaire
De Huizen van Hristina is een prachtige documentaire over een Bulgaarse vrouw die huizen schoonmaakt in Amsterdam. Om greep te krijgen op haar onzichtbare bestaan begint zij haar huizen te fotograferen. Zo fotografeert ze ‘de kamers van het huis dat zij in Nederland bewoont’.
Scenario & Regie: Suzanne Raes. Fotografie & tekst: Hristina Tasheva.
Als vervolg op de documentaire is de website Art2Stay gelanceerd, een digitaal platform voor ongedocumenteerde kunstenaars.

Deuren open, Delicatessen 19:00 / Digital Stories 20:00 / Documentaire 20:45

Eram o copila nelinistita, macinata de obsedantele intrebari: “Cine sunt?” “De unde vin? “Unde ma duc?” Abia iesisem din gaoace, cu puful inca umed, si-am indraznit sa ma masor cu viata!

Fara sa stiu nimic despre ea, la 23 de ani, am inceput sa o infrunt sfidator, inarmata doar cu inconstienta tineretii: intii m-am casatorit – fara sa stiu ce inseamna o casnicie, si ca sa fie pacatul complet, si el avea despre viata tot atita habar cit si mine; apoi mi-am abandonat radacinile, le-am ignorat seva, le-am hulit intelepciunea si am plecat sa studiez si sa locuiesc intr-o tara despre care nu stiam mai nimic: nici limba, nici traditii, nici cultura… Abia tirziu am inteles ca radacinile mi-au ramas acasa si ca vaietul amputarii lor dureroase ma va ajunge mereu din urma, ma va gasi oriunde m-as afla.

Viata mi-a aratat ca ea ma guverneaza pe mine, cu existenta mea marunta, prea neinsemnata ca sa fie luata in serios. Cu usurinta cu care valul neiertator al marii infuriate imi demola castelele copilariei, mi-a sfarimat una cite una iluziile cladite pe castele de nisip, dindu-mi de inteles ca plamada din care incercam sa ma recladesc, zi dupa zi, era din lutul lui Manole… Iar eu nu-mi gasisem inca o Ana pe care, zidind-o, sa-mi fortific peretii sufletului.

Au trecut zece ani de atunci… Si intr-o zi am inteles ca am invatat sa construiesc temeinic si ca am crescut suficient de mare incit sa indraznesc sa ma masor cu viata! Am inteles ca frica si panica lui “Unde ma duc?” porneau din nestiinta mea de a raspunde la “Cine sunt?” si “De unde vin?”. Dar astazi stiu cine sunt si de unde vin, pentru ca am invatat sa iubesc, stiu pe cine iubesc si cine ma iubeste. Astazi posed in buzunarul de la piept o carte de vizita, scrisa cu sufletul si mintea deopotriva, in care fiecare cuvint ma reprezinta.

Si stiu sa lupt, sa mor si sa renasc din flacara ce m-a mistuit! Am invatat ca viata e o continua lupta, divizata in etape: mai intii luptam sa ne construim, sa crestem OAMENI, sa ne formam principiile, sa ne alegem valorile, sa raspundem intrebarilor: “cine sunt?” si “de unde vin?”.

Si cind am gasit raspunsurile, cind am ajuns sa stam neclintiti, bine infipti in propriile principii, decizii si judecati, incepem sa luptam pentru a ne pastra asa cum suntem, in pofida furtunilor vietii si a pietrelor aruncate asupra noastra ; sa ne pastram sufletele flexibile si neimpietrite, capabile sa vibreze la emotie si la frumos, sa rida si sa plinga! capabile sa se dilate oricind si sa primeasca mai mult frumos, mai multa lumina, mai multa viata!

Si doar indulgenta zimbetului ne va trada din cind in cind intelepciunea sufletului maturizat, care va sti sa separe griul de neghina, sa se hraneasca cu binele si frumosul si sa mearga mai departe… Atunci vom fi inteles ca nu putem lupta cu ignoranta si rezistenta celui ce n-a ajuns (inca) la punctul de a se intelege pe sine si de a intelge viata; nu le putem darui vazul celor ce nu vor sa vada, auzul – celor ce nu vor sa auda… Caci e nevoie sa ajungem fiecare la o anumita maturitate emotionala pentru a ne intelege rostul si viata. Iar asta nu are neaparat de-a face cu virsta biologica, ci cu experienta de viata – cel mai pretios dar, care, din pacate, nu se transfera, ci se invata doar pe propria piele – cu incercarile prin care trecem fiecare, cu modul in care invatam sa le depasim, sa iertam, sa ne iertam…

Si fiecare isi invata lectiile in propriul ritm, si nici n-avem cu totii aceleasi lectii de invatat, caci nu s-a stabilit inca o programa pentru materia numita Viata, care sa fie unanim acceptata si predata in scoli. Uneori crestem intr-o noapte, intr-un vis, mai mult decit intr-o viata intreaga; alteori o viata nu e de ajuns… Dar nu cred sa existe om care sa nu se izbeasca din cind in cind de zidurile nefericirii, cel putin pe plan sentimental, caci indragostirea nu tine cont de clasa sociala, cont bancar, culoarea pielii… Dragostea sfarimata e probabil lectia cea mai dura a tineretii (si nu numai), un razboi din care multi ies mutilati pe viata, purtind amputari sau cicatrici insemnate, si prea putini ies invingatori dupa prima batalie.

Astazi am inteles ca nu mai sunt un om sarac si nici nu voi mai fi vreodata! Chiar daca va mai trece mult timp pina ce voi auzi zornaitul galbenilor din visterie, in camara sufletului meu stau stivuite acum stocuri largi cu experienta de viata, si asta are sa imi tina de frig si de foame in cele mai aprige vremuri ! Si-am invatat sa-mi umplu sufletul de frumos! Si asta e adevarata mea bogatie, singura ce-mi foloseste, pe care nici o inflatie monetara nu mi-o va putea diminua vreodata.

Malina Teodorescu Balcesti

Ik was een rusteloos kind. “Wie ben ik?” “Waar kom ik vandaan?” “Waar ga ik naar toe?” Die vragen maalden rond en rond in mijn hoofd. Ik kwam net uit het ei gekropen, met het dons nog nat en ik dacht de strijd met het leven aan te gaan.

Zonder iets van het leven te weten, ging ik op 23-jarige leeftijd de confrontatie aan, met jeugdige bravoure. Eerst trouwde ik, zonder te weten wat een huwelijk inhoudt. En, om de vergissing compleet te maken, wist hij net zo veel van het leven als ik. Vervolgens liet ik mijn wortels in de steek. Ik negeerde hun levenssap, ik lasterde hun kennis en ik vertrok om te studeren en wonen in een land waarvan ik niets wist; waarvan ik de taal niet kende, de tradities niet en de cultuur niet… Pas later begreep ik dat mijn wortels thuis waren gebleven. En dat de jammerende pijn van de amputatie me altijd zal blijven volgen, waar ik ook ga.

Het leven heeft me laten zien dat zij de leiding heeft over mij en mijn kleine bestaan. Het veegde al mijn illusies weg met het gemak van een golf die zandkastelen kapot slaat op het strand. Het maakte me duidelijk dat de as waarop ik mijn leven probeerde te herbouwen gemaakt was van Manole’s klei. [Noot van vertaler: Manole is een meesterbouwer uit een Roemeense legende. In de legende werkt Manole aan de bouw van een groot klooster waarvan de muren steeds afbrokkelen]

Inmiddels zijn er zijn tien jaar verstreken… Op een dag besefte ik dat ik heb geleerd om iets duurzaams op te bouwen en dat ik genoeg ben gegroeid om de strijd met het leven aan te gaan! Ik heb geleerd dat mijn angst en paniek rond de vraag “Waar ga ik heen?” hun oorsprong hadden in het niet weten te beantwoorden van de vragen “Wie ben ik?” en “Waar kom ik vandaan?” Vandaag weet ik precies wie ik ben en waar ik vandaan kom, omdat ik geleerd heb lief te hebben. Ik weet van wie ik houd en wie van mij houdt. Vandaag heb ik in mijn
borstzak een met hart en ziel beschreven visitekaartje, waarop elk woord mij vertegenwoordigt.

Ik weet nu hoe te vechten, hoe te sterven en hoe herboren te worden uit het vuur dat me doodde. Ik heb geleerd dat het leven een voortdurende strijd is, in verschillende etappes. Eerst vechten we om onszelf te ontwikkelen, om te groeien als MENSEN, om onze principes en waarden te ontwikkelen en de vragen te beantwoorden: ‘Wie ben ik?” en “Waar kom ik vandaan?” En wanneer we de antwoorden hebben gevonden, wanneer we voor onze eigen principes en beslissingen kunnen staan, dan beginnen we met vechten om onszelf te blijven ondanks de stormen van het leven en de stenen die naar ons worden gegooid. Om onze zielen flexibel te houden, om in staat zijn om emoties en schoonheid te ervaren, om te lachen en te huilen! Om in staat te zijn om meer schoonheid, meer licht, meer leven in ons op te nemen!

En alleen de toegeeflijkheid van een glimlach zal van tijd tot tijd de wijsheid van onze gerijpte ziel verraden. We zullen weten hoe het kaf van het koren te scheiden, hoe ons te voeden met het goede en mooie en verder te gaan. We zullen begrijpen dat we niet tegen onwetendheid kunnen vechten. En ook niet tegen de weerstand van degenen die zichzelf en het leven nog niet begrijpen. We kunnen geen ogen geven aan hen die niet willen zien en geen oren aan hen die niet willen horen. We moeten een zekere emotionele volwassenheid bereiken om te begrijpen wat ons levensdoel is… Dit heeft niks te maken met leeftijd en alles met levenservaring – het meest kostbare wat er is, helaas kunnen we die niet aan anderen overdragen – met onze beproevingen en de manier waarop we leren die te doorstaan, leren te vergeven, onszelf te vergeven…

Iedereen leert de lessen in zijn eigen tempo. En niemand heeft precies dezelfde lessen gehad, omdat er geen gestandaardiseerd schoolvak bestaat dat ‘Leven’ heet. Soms ontwikkelen we ons meer van de ene op de andere dag dan in een heel mensenleven. Soms is een mensenleven niet genoeg… Maar ik geloof niet dat er een mens bestaat die niet van tijd tot tijd zijn hoofd stoot tegen de muren van het ongeluk. In ieder geval niet als het om de liefde gaat. De liefde trekt zich niks aan van sociale klasse, bankrekening, huidskleur… De liefde is waarschijnlijk de moeilijkste les voor jonge mensen (en niet alleen voor hen). Een oorlog waaruit velen verminkt en met littekens voor het leven terug keren. Te weinig mensen winnen de eerste strijd.

Vandaag weet ik dat ik niet arm meer ben en ik zal het nooit zijn! Zelfs als er lange tijd geen gerinkel in mijn schatkist zal klinken, dan is de schatkamer van mijn ziel nog steeds goed gevuld met voorraden levenservaring die me zullen beschermen tegen koude en honger in de moeilijkste tijden! Ik heb geleerd om mijn ziel te vullen met schoonheid! Dit is mijn werkelijke rijkdom, de enige die ik gebruik, en geen enkele monetaire inflatie zal die ooit van me af kunnen nemen.

Malina Teodorescu Balcesti

It was very normal in those days to apply seven, eight, nine times for a place in the national art academy. After her first application, my mum applied only once more. She finished, again, with the first ten, but not with the first six. Then she gave up art completely and focused on starting a family.

More than 15 years later her friends ‘tricked’ her into painting again. They asked if they could take painting lessons with her. She agreed. Her friends weren’t very good at painting, but they continued demanding more classes. One day, my mum couldn’t take it anymore. She grabbed the brush from one of her friends hands and said “Damn it, let me show you: this is how you do it.” And that is how she started painting again.

I’m convinced that when it is inside you, when you need to create, it will come out eventually, even if you neglect, ignore or suppress the urge to create completely.

I make documentaries. I’m still learning. I want to get into filmschool, to learn more, faster. That is what a school can do for you I think. There are only a few places. Next year I will take my Dutch exams and if I pass those I will apply.

The only thing I wanted was to quickly get warmed up. That was no simple task back then. The warm water running through the central heating of the concrete blocks of flats was a scarce resource; or a miracle.

Back then, heating up your house with an (improvised) gas stove was illegal. But it was the only way to survive in a Bucharest covered in snow and with -10 degrees in the day time. That is why we were all criminals. This incredible life saving machine was brought in the back of a car from more than 100 km away by an uncle. I remember he had been afraid to bring it in, afraid to be seen by neighbours, who would then have had to report it. Nevertheless it was worthy the effort.

It could heat a part of the house quite quickly, it could be used to warm up food and even to bake potatoes and also I could warm up my feet in no time. That is what I did that cold day after the long walk.

After warming up my feet, my dad said to me that he needed to go for a few minutes to buy some milk. A few minutes?!? That was really optimistic. Milk was also a scarce resource, but I will not develop that story here.

Back then I had a good friend, Ursulache. He still is a special friend, but he only gets to see me 3 times per year. He is a wise big bear, at the time he was almost as big as me, with kind eyes and a face that asks for continuous hugs. He is coming from the place where most of the gas and milk of Romania was going to – Moscow. It was brought to me by my parents when they went there for a vacation (I guess).

So there I was home alone, just in the company of Ursulache and his two new blond friends that my cousin forgot after a visit. To remind you my feet were warm enough to be restless. I simply didn’t know what to do. Out of a sudden I realized that I was so selfish to only warm up my own feet, how about my good friend Ursulache? How about his two blond friends, freezing in their rather short Barbie skirts and summery t-shirts?

I dragged the chair in front of the stove again and put them there. Unfortunately they seemed a bit too tired to sit, they kept falling off. Besides my dad left the stove on the lowest level, so the heat was not high enough for my 3 buddies to get warm feet like mine. I didn’t sit around, but took action. I opened the door of the stove, grabbed my friends and told them they would be much warmer and happier inside.

I laid down on the couch, proud of my selfless and thoughtful action and almost fell asleep under the blanket. Then my dad came back home. He passed by the stove to put it higher and smelled something strange, like heated up plastic. Immediately he looked inside to see what was going on and found my well asleep friends. Unfortunately he had to wake them up and put them back in the cold room. But my dad told me it was a necessary rescue action.

I understood that my deed had been selfless, but maybe not very thoughtful, as it could have hurt my friends irreversibly. I also understood that Ursulache actually preferred cold places, he actually never asked me to put him inside the hot stove again. The girls on the other hand were so pleased with their new hairstyle that they’ve never changed it since…